in fertaalburo, dat yn haadsaak de Nederlânske taal yn it Frysk oerset. Dit alles op it mêd fan tsjinstferliening foar bedriuwslibben en partikulieren.
Joris: Wie it net…mei in fioele? Michiel: Gjin fioele. Wie it mar in fioele west. In fioelkiste. Mei dêr yn in pakje sjek, in oanstekker, in pin en in beurs. Har: ôfgryslike oansteller. Michiel: Elk rûn doe mei in fioelkiste as tas, dat wie moade. Har: Wy net. Joris: Wy hienen plestyk taskes.
Vincent: Wy hiene dêr mei syn fiven stean moatten. Yn elk gefal mei syn fjouweren want Bruno sit yn New York. Neat mear fan heard de ôfrûne wiken.
LucasL Bruno hat der gjin nocht mear oan neffens my.
Vincent: Dêr bin ik wol wis fan. Ik soe der best in bytsje mei sitte.
Freddy: Echt?
Mei Christien wurdt it net bêst; do witst hoe’t se iten siedt. De kappesiners wienen justerjûn krekt grintstiennen. Ik ha der de hiele nacht net fan sliepe kinnen. En de drippen foar myn hert hat se efter yn de kelderskast setten, no freegje ik dy
Mefr.Vos: En hoe komme jim dan op de typkes dy’t jim spylje moatte? Els: No dy betinke wy sels . Mefr.Vos: O ja? Goh, neam es in pear. Pim: Eh..de matroas en it hoerke. Els: En de frachtweinsjauffeur en de liftster.
Valerie: Dennie, as de broer fan dokter Kreukwijk oankomt, wolsto him dan fuortstjoere? Dennie: Och, binne jo dêr no wol wis fan? Wolle jo him net in kânske jaan? Valerie: Dy gek! Gjin hier op myn holle.
Ik bin op 13 desimber berne yn Poppenwier yn De Lege Geaën en ha altyd al in foarleafde foar talen hân, yn it bysûnder foar de Fryske taal. Tagelyk mei de ynteresse foar toaniel/teater wie it op in bepaald momint logysk om ris in toanielstik oer te setten. Doe’t ik de smaak te pakken hie, wie der gjin hâlden mear oan. It waard myn passy. It offisjeel beneamen fan ‘letterfretter’ fan myn fertaalburo yn 2004 hat myn libben dêrnei yn positive sin feroare. Alle dagen ha ik de lúkse om wat mei ‘myn’ taal te dwaan, alles uteraard foar it goeie resultaat. Dat is myn stribjen, dat is myn doel!