in fertaalburo, dat yn haadsaak de Nederlânske taal yn it Frysk oerset. Dit alles op it mêd fan tsjinstferliening foar bedriuwslibben en partikulieren.
Marja: En hoe gie it doe fierder mei jim mem? Stella: Dy hat eins noch wol in moai libben hân dêrnei. Se hie in protte freonen. En in protte bisten. En se skildere. Fruit. Appels, parren, sitroenen. Allinne fruit. En de skaal dêr’t it op lei. Altyd deselde skaal, altyd oar fruit. Martin: Dus do tochst: trouwe doch ik noait? Stella: Ik wit net wat ik tocht. Ik tocht net safolle eins. It gie allegearre fansels. Ik hie eins noait echt lang in fêste freon. Oant ik dy tsjinkaam. Ik fûn dy leuk.
Flora: Barnabas? Ah, Barnabas. Alles is klear. Ik wol dy myn tún sjen litte, dyn tún. Do moast se sjen: myn Japanske kwee, myn klimmer….myn kamperfoelje, myn klematis. It wurdt simmer. Ik ha de parasol foar dy opsetten. Kinst yn’ e tún bôle-ite, by de fiver. Ik ha it hiele hûs foar dy oppoetst. It glimt as in spegel.
Annika: (saaklik) Wêr kaamst foar Matheos?
Matheos: Soest dit kontrakt besjen en ûndertekenje wolle (Annika folget Alan noch hieltyd) Annika.
Annika: Wat? O, lis mar del. Ik lês it jûn troch.
Matheos: It hat haast. It moat hjoed de doar út.
Hetty: Bern, wat giet der ferkeard mei al dy manlju? Anne: Miskien hat it wol oan my lein. Hetty: Dat is flauwekul. Ik troude mei in echte sjarmeur en moast no es sjen wat der fan him wurden is. Ik ha him wier net ta misdied en oare froulju oanset, likemin asto fan Richard in alkoholist makke hast. Dy minne eigenskippen sitte gewoan yn harren aard. Manlju binne krekt bôleroasters..at se it ien kear net mear dogge kinst se better fuortsmite en in nije nimme.
Aal: It is dyn eigen skuld. Hiest dy ferrekte hoanne mar thús litte moatten. No hast wer hielendal gjin oandacht foar my. Boppedat misse de hinnen him ek noch.
Ik bin op 13 desimber berne yn Poppenwier yn De Lege Geaën en ha altyd al in foarleafde foar talen hân, yn it bysûnder foar de Fryske taal. Tagelyk mei de ynteresse foar toaniel/teater wie it op in bepaald momint logysk om ris in toanielstik oer te setten. Doe’t ik de smaak te pakken hie, wie der gjin hâlden mear oan. It waard myn passy. It offisjeel beneamen fan ‘letterfretter’ fan myn fertaalburo yn 2004 hat myn libben dêrnei yn positive sin feroare. Alle dagen ha ik de lúkse om wat mei ‘myn’ taal te dwaan, alles uteraard foar it goeie resultaat. Dat is myn stribjen, dat is myn doel!