in fertaalburo, dat yn haadsaak de Nederlânske taal yn it Frysk oerset. Dit alles op it mêd fan tsjinstferliening foar bedriuwslibben en partikulieren.
Frou: No, es sjen. Jos en Emma fansels.
Man: Jos en Emma. Myn God. Wêrom dy twa?
Frou: It binne de bêste freonen dy’t wy ha.
Man: Freonen? Omdat wy ien kear wyks bridge?
Willem: Tusken al dy froulju? Hoefolle froulju hast dan? Theo: No, ik mar ien fansels, mar Chunglu hat sân. Toos: Godsamme noch ta, sân! Willem: No, dêr bist moai klear mei, dan hast ek daliks sân skoanmemmen hear, betink dat wol.
Jean-Pierre: Hee, wêr hast dy wei? Dy sykje ik! Oeral útferkocht.
Dorus: O dy binne noch fan foarich jier.
Jean-Pierre: Mar dan yn in oare kleur.
Nelie: Ik ha ûnmooglike fuotten.
Nel: Apart om dy hjir tsjin it liif te rinnen. En jo binne mefrou Weusink? (ferwachtet ‘nee’ te hearren). Emma: (ken har net) Dat kloppet. Victor: (stelt Nel foar oan Emma) Nel Dekker. Nel: Dekker-Muk is de namme: folút graach. Ik sis dochs ek net Victor Weu.
Babette: Dat wie yn it begjin. Mar letter. Letter is der toch wol in momint west? Ik bedoel dat Claire it sels yn de tuskentiid net mear snapte. Se tocht dat har bern har al fergetten wie. Paul: Doch net sa idioat. Fansels wie Michel syn mem net fergetten. Hy woe no ien kear net nei it sikehûs. Ik ha it him faak genôch frege. Ik bedoel, ik woe him net twinge.
Ik bin op 13 desimber berne yn Poppenwier yn De Lege Geaën en ha altyd al in foarleafde foar talen hân, yn it bysûnder foar de Fryske taal. Tagelyk mei de ynteresse foar toaniel/teater wie it op in bepaald momint logysk om ris in toanielstik oer te setten. Doe’t ik de smaak te pakken hie, wie der gjin hâlden mear oan. It waard myn passy. It offisjeel beneamen fan ‘letterfretter’ fan myn fertaalburo yn 2004 hat myn libben dêrnei yn positive sin feroare. Alle dagen ha ik de lúkse om wat mei ‘myn’ taal te dwaan, alles uteraard foar it goeie resultaat. Dat is myn stribjen, dat is myn doel!