in fertaalburo, dat yn haadsaak de Nederlânske taal yn it Frysk oerset. Dit alles op it mêd fan tsjinstferliening foar bedriuwslibben en partikulieren.
Wil: hinget der hielendal fanôf wêr’t er leaver oan prutst. Oan dy of oan in fersliten skokbrekker.Ik tink datst der ferstannich oan dochst om him mar even yn syn sop gearsiede te litten. Es sjen wat er dan docht. As er freget om werom te kommen, is der noch hoop.
Betty: Hast dat noch útsjoen? Kaam gjin ein oan. Wat in ellinde allegearre. Wat in depresje. Mar moai ferhaal oer dy houtdowen. Fûn ik in moai ferhaal. (Victor swijt) Asto tinkst dat ik hjir mei rûzjesykjende buorlju en in keardel dy’st wol troch it húske spiele kinst, twa wike op dizze berch sitten gean, dan hast it mis.
Robbie: Dat is wol in bytsje wier. Sjoerd: Do bist in ordinêre dief. Harrie: Hee Sjoerd, harkje no even. Litte wy der no ús foardiel mei dwaan. Sjoerd: En wat hiest yn’e holle? Harrie: Hiel simpel. Ik ha hjir in lytse foarrie klear stean. Dy ferkeapje ik gewoan even net troch en – ploep – sûnder dat wy ek mar wat hoege te dwaan, sjit de omset omheech.
Willem: Tusken al dy froulju? Hoefolle froulju hast dan? Theo: No, ik mar ien fansels, mar Chunglu hat sân. Toos: Godsamme noch ta, sân! Willem: No, dêr bist moai klear mei, dan hast ek daliks sân skoanmemmen hear, betink dat wol.
Eveline: Nee, wy kinne it net oer wat oars ha.
Charlotte: Ik moat nei de keuken.
Eveline: Ah! Dat docht se altyd as it ûngemaklik wurdt: ‘Ik moat even nei de keuken. Hoe giet it Eveline? Net goed. Net goed? Hoe kin dat no? It komt troch…sorry skat, ik moat even nei de keuken.’Heit syn wynkelder, mem de keuken. Gean mar fluch.
Ik bin op 13 desimber berne yn Poppenwier yn De Lege Geaën en ha altyd al in foarleafde foar talen hân, yn it bysûnder foar de Fryske taal. Tagelyk mei de ynteresse foar toaniel/teater wie it op in bepaald momint logysk om ris in toanielstik oer te setten. Doe’t ik de smaak te pakken hie, wie der gjin hâlden mear oan. It waard myn passy. It offisjeel beneamen fan ‘letterfretter’ fan myn fertaalburo yn 2004 hat myn libben dêrnei yn positive sin feroare. Alle dagen ha ik de lúkse om wat mei ‘myn’ taal te dwaan, alles uteraard foar it goeie resultaat. Dat is myn stribjen, dat is myn doel!