in fertaalburo, dat yn haadsaak de Nederlânske taal yn it Frysk oerset. Dit alles op it mêd fan tsjinstferliening foar bedriuwslibben en partikulieren.
Eveline: Nee, wy kinne it net oer wat oars ha.
Charlotte: Ik moat nei de keuken.
Eveline: Ah! Dat docht se altyd as it ûngemaklik wurdt: ‘Ik moat even nei de keuken. Hoe giet it Eveline? Net goed. Net goed? Hoe kin dat no? It komt troch…sorry skat, ik moat even nei de keuken.’Heit syn wynkelder, mem de keuken. Gean mar fluch.
Frou:Wat tochtste? Ik ha hjoed frij, ik sil mar es ekstra lang dûse. Man:Ik ha net frij. Frou:O, nee. Dyn rêch. Man:Doch mar wat makliks. Makaroany of sa. Frou:Makaroany kin ek bot yngewikkeld wêze. Dat witsto net, want do siedst noait iten (stilte) Wêrom wiest no sa lang ûnder de dûs? Fûnst dat ûntspannend?
Guy: Sis noait mear soks datst by my wei giest. Begrepen? Ast my oait foar skut setst troch fuort te rinnen, dan brek ik dy de poaten. Wolst dat leaver? En dan sil ik dyn gesicht sa ferbouwe dat der noait mear in fint nei dy sjen wol.
Kate:Hy sei ek dat wy gjin foarbarige konklúzjes lûke moasten. Miskien moatte wy it allegearre opskriuwe.
Jacob: (tsjin Liesbeth) Goed mefrou, no kinne jo him in gesellige jûn besoargje!
Liesbeth: Ik tocht, dat hy my in gesellige jûn besoargje soe!
Jacob: No ja, meitsje jim der tegearre in gesellige jûn fan. In hapke ite.. wat drinke en dan…(lûkt it bêd nei ûnderen) Joepie!
Ik bin op 13 desimber berne yn Poppenwier yn De Lege Geaën en ha altyd al in foarleafde foar talen hân, yn it bysûnder foar de Fryske taal. Tagelyk mei de ynteresse foar toaniel/teater wie it op in bepaald momint logysk om ris in toanielstik oer te setten. Doe’t ik de smaak te pakken hie, wie der gjin hâlden mear oan. It waard myn passy. It offisjeel beneamen fan ‘letterfretter’ fan myn fertaalburo yn 2004 hat myn libben dêrnei yn positive sin feroare. Alle dagen ha ik de lúkse om wat mei ‘myn’ taal te dwaan, alles uteraard foar it goeie resultaat. Dat is myn stribjen, dat is myn doel!