in fertaalburo, dat yn haadsaak de Nederlânske taal yn it Frysk oerset. Dit alles op it mêd fan tsjinstferliening foar bedriuwslibben en partikulieren.
Helen: Bist fallen?
Richard: Nee, ik bin foar de lol op’ e flier lizzen gien
Helen: Dit kin sa dochs net? Wêrom fregest Lizzy net wer? Asto dyn ekskús oanbiedst dan wol se bêst..
Richard: Nee
Joris: Wie it net…mei in fioele? Michiel: Gjin fioele. Wie it mar in fioele west. In fioelkiste. Mei dêr yn in pakje sjek, in oanstekker, in pin en in beurs. Har: ôfgryslike oansteller. Michiel: Elk rûn doe mei in fioelkiste as tas, dat wie moade. Har: Wy net. Joris: Wy hienen plestyk taskes.
Marinus: Ek ien foar Patrick. En Hein-Jan.
Hein-Jan: (foarsichtich) Ik kin wol sûnder, hear.
Marinus: (opljeppend) Wat bedoelst dêr mei?!
Hein-Jan: Neat
Marinus: Dat ik net sûnder drank kin? Woest dat sizze?
Hilde: Wie it lekker, jong? (pakt it pûdsje chips op en slikket mei de finger de krommels út it pûdsje) En dan wurd ik lilk. Dan ha’k der sin oan om him en syn hiele soadsje der út te goaien. Mar ja. Wat dan? Dus slokst it mar wer troch.
Vrouw: Do mochtst sels in bus bestjoere. Mar no meist helendal neat mear bestjoere fan dokter, want do bist ôfkeurd. Man: Ja, troch dy rotdokter. Hy is net iens by my yn’e auto stapt. Ast ien keure moast foar it rydbewys soest doch minstens in stikje mei him de dyk op gean moatte. Mar nee, dizze man net!
Ik bin op 13 desimber berne yn Poppenwier yn De Lege Geaën en ha altyd al in foarleafde foar talen hân, yn it bysûnder foar de Fryske taal. Tagelyk mei de ynteresse foar toaniel/teater wie it op in bepaald momint logysk om ris in toanielstik oer te setten. Doe’t ik de smaak te pakken hie, wie der gjin hâlden mear oan. It waard myn passy. It offisjeel beneamen fan ‘letterfretter’ fan myn fertaalburo yn 2004 hat myn libben dêrnei yn positive sin feroare. Alle dagen ha ik de lúkse om wat mei ‘myn’ taal te dwaan, alles uteraard foar it goeie resultaat. Dat is myn stribjen, dat is myn doel!