in fertaalburo, dat yn haadsaak de Nederlânske taal yn it Frysk oerset. Dit alles op it mêd fan tsjinstferliening foar bedriuwslibben en partikulieren.
Syn jûn is wer goed. No ja,sa lang at er my mar net út’e krante foarlêst (de man laket om in stikje dat er lêst) O, hy is al oan’e strip ta. Dat laitsjen wie foar my bedoeld.Moat ik him freegje wat der te laitsjen falt. No, dat doch ik dan moai net
Annie: (suchtet) Hoe moat ik dy dat no útlizze, Arie! Harkje. Pierre is myn broer net en hy hat gjin twillingsuster. Arie: meitsje dat de kat wiis! Dy twa lykje op inoar as twa drippen wetter. Annie: omdat Pierre en dy Henriette ien en deselde binne.
Lee:
It iennige wat ik wol is dyn auto liene.
Austin:
Nee!
Lee:
Ien die mar. Ien dei.
Austin:
Nee!
Lee:
Ik gean net fierder as 20 myl út de buert. Dat beloof ik dy. Kinst de teller kontrolearje.
Annika: (saaklik) Wêr kaamst foar Matheos?
Matheos: Soest dit kontrakt besjen en ûndertekenje wolle (Annika folget Alan noch hieltyd) Annika.
Annika: Wat? O, lis mar del. Ik lês it jûn troch.
Matheos: It hat haast. It moat hjoed de doar út.
Joris: Wie it net…mei in fioele? Michiel: Gjin fioele. Wie it mar in fioele west. In fioelkiste. Mei dêr yn in pakje sjek, in oanstekker, in pin en in beurs. Har: ôfgryslike oansteller. Michiel: Elk rûn doe mei in fioelkiste as tas, dat wie moade. Har: Wy net. Joris: Wy hienen plestyk taskes.
Ik bin op 13 desimber berne yn Poppenwier yn De Lege Geaën en ha altyd al in foarleafde foar talen hân, yn it bysûnder foar de Fryske taal. Tagelyk mei de ynteresse foar toaniel/teater wie it op in bepaald momint logysk om ris in toanielstik oer te setten. Doe’t ik de smaak te pakken hie, wie der gjin hâlden mear oan. It waard myn passy. It offisjeel beneamen fan ‘letterfretter’ fan myn fertaalburo yn 2004 hat myn libben dêrnei yn positive sin feroare. Alle dagen ha ik de lúkse om wat mei ‘myn’ taal te dwaan, alles uteraard foar it goeie resultaat. Dat is myn stribjen, dat is myn doel!