in fertaalburo, dat yn haadsaak de Nederlânske taal yn it Frysk oerset. Dit alles op it mêd fan tsjinstferliening foar bedriuwslibben en partikulieren.
Lee:
It iennige wat ik wol is dyn auto liene.
Austin:
Nee!
Lee:
Ien die mar. Ien dei.
Austin:
Nee!
Lee:
Ik gean net fierder as 20 myl út de buert. Dat beloof ik dy. Kinst de teller kontrolearje.
Marjo:
Hy sit yn syn wurkkeamer. Achter syn kompjûter.
Marc: Porno hoecht helendal net ferkeard te wêzen foar in relaasje.
Marjo: Nee, hy sit te wachtsjen.
Marc: Wêr op?
Marjo: Op persys it goeie momint om te keapjen of te ferkeapjen. Oandielen, opsjes, wit ik it.
Leo: Is dit no behang of is it stúkwurk?
Kastlein: Al sla je my dea.
Leo: Omdatst gjin naden of sa sjochst. Want normaal sjochst dochs wol wat fan in naad, by behang, wylst by stúkwurk de naden krekt helendal tichtsmard wurde. Mar it is moai dien, it is fakwurk.
Johan: Is dyn poes fuortrûn, Lau? Marie: Och, dat bist makket even in kuierke, ju. Hy is sa werom. At er honger krijt, kloppet er fansels op’e doar. Docht it baaske ek altyd.
Arnoud: Gjin gefoel mear foar tiid. Rêstich ek. Neat of net ien dy’t my yn’e rêch stie te triuwen. Hearlik. Krekt sa fijn as froeger skoaltsjesiik. Under in tekkentsje op’e bank. Ik tocht nei oer myn libben. En ik tocht: dit is wêr’t ik altyd bang foar west ha.
Ik bin op 13 desimber berne yn Poppenwier yn De Lege Geaën en ha altyd al in foarleafde foar talen hân, yn it bysûnder foar de Fryske taal. Tagelyk mei de ynteresse foar toaniel/teater wie it op in bepaald momint logysk om ris in toanielstik oer te setten. Doe’t ik de smaak te pakken hie, wie der gjin hâlden mear oan. It waard myn passy. It offisjeel beneamen fan ‘letterfretter’ fan myn fertaalburo yn 2004 hat myn libben dêrnei yn positive sin feroare. Alle dagen ha ik de lúkse om wat mei ‘myn’ taal te dwaan, alles uteraard foar it goeie resultaat. Dat is myn stribjen, dat is myn doel!