in fertaalburo, dat yn haadsaak de Nederlânske taal yn it Frysk oerset. Dit alles op it mêd fan tsjinstferliening foar bedriuwslibben en partikulieren.
Johan: Is dyn poes fuortrûn, Lau? Marie: Och, dat bist makket even in kuierke, ju. Hy is sa werom. At er honger krijt, kloppet er fansels op’e doar. Docht it baaske ek altyd.
Eveline: Nee, wy kinne it net oer wat oars ha.
Charlotte: Ik moat nei de keuken.
Eveline: Ah! Dat docht se altyd as it ûngemaklik wurdt: ‘Ik moat even nei de keuken. Hoe giet it Eveline? Net goed. Net goed? Hoe kin dat no? It komt troch…sorry skat, ik moat even nei de keuken.’Heit syn wynkelder, mem de keuken. Gean mar fluch.
Iris: Is dat beppe Nora? Antoin: Wa? Iris: Neist dy man dy’t de earm om har hinne slein hat (Antoin sjocht) Antoin: Ja, dat is Nora. Iris: Moaie frou wie dat. Antoin: Ja (se drinke) Wat binne dyn plannen? Bliuwst sliepen?
Babette: Dat wie yn it begjin. Mar letter. Letter is der toch wol in momint west? Ik bedoel dat Claire it sels yn de tuskentiid net mear snapte. Se tocht dat har bern har al fergetten wie. Paul: Doch net sa idioat. Fansels wie Michel syn mem net fergetten. Hy woe no ien kear net nei it sikehûs. Ik ha it him faak genôch frege. Ik bedoel, ik woe him net twinge.
Frou: No, es sjen. Jos en Emma fansels.
Man: Jos en Emma. Myn God. Wêrom dy twa?
Frou: It binne de bêste freonen dy’t wy ha.
Man: Freonen? Omdat wy ien kear wyks bridge?
Ik bin op 13 desimber berne yn Poppenwier yn De Lege Geaën en ha altyd al in foarleafde foar talen hân, yn it bysûnder foar de Fryske taal. Tagelyk mei de ynteresse foar toaniel/teater wie it op in bepaald momint logysk om ris in toanielstik oer te setten. Doe’t ik de smaak te pakken hie, wie der gjin hâlden mear oan. It waard myn passy. It offisjeel beneamen fan ‘letterfretter’ fan myn fertaalburo yn 2004 hat myn libben dêrnei yn positive sin feroare. Alle dagen ha ik de lúkse om wat mei ‘myn’ taal te dwaan, alles uteraard foar it goeie resultaat. Dat is myn stribjen, dat is myn doel!